vrijdag 30 maart 2018

- Angststoornis.

Ik had voor mijn medicatie ontzettend veel last van angst, Nu kennen de meeste mensen mij als een vlotte sociale jonge meid, die veel dingen onderneemt met veel mensen. Jullie moeten een ding niet vergeten dat ik niet altijd zoveel vrienden heb gehad. Ik durfde in het verleden niet naar buiten. Ik was overal bang voor. Even de hondjes uitlaten was al een hele opgave. Vrienden had ik niet en zat hele dagen thuis. Ik vind het belangrijk om deze dingen ook te bespreken in mijn blog, Jullie zien mij vaak met veel vrienden, maar dat is niet altijd zo geweest. Ik was zo angstig! Mijn klachten begonnen toen ik 11 jaar was, En toen ik een paar jaren later eindelijk medicatie kreeg, veranderde ik helemaal! Ik voelde me weer ontspannen en gelukkig, door de Citalopram! Wat een wonder middel! Daarom begrijpen jullie misschien wel dat ik heel erg bang ben om deze medicatie weer af te bouwen.. Ik ben natuurlijk bang voor een terugval.. Ik weet hoe ik voor mijn medicatie eraan toe was. Ik was in het verleden ook erg dwangmatig over mijn uiterlijk, Zo heb ik een tijdje ontzettend veel makeup gedragen en werd heel boos als mijn ouders zeiden, dat ik teveel poeder/foundasion droeg, Ik vond me vingers te lang, Mijn hoofd te lang/smal en elke keer vroeg ik aan andere de bevestiging of ik er leuk genoeg uitzag, Als ik die bevestiging niet kreeg werd ik erg onzeker. Ik begon een obsessie te krijgen voor mijn uiterlijk. En ik kon echt doorschieten in vraaggedrag over mijn uiterlijk, Ik vroeg altijd aan vriendinnen of ze vonden dat ik er leuk uitzag, welk cijfer ze me gaven. Dat klinkt een beetje raar, maar ik was toen erg dwangmatig. Sommige vriendinnen die mij al lang kennen zullen dat probleem nog wel herkennen bij mij. Nu heb ik mezelf geaccepteerd en is mijn zelfbeeld heel erg gegroeid! Daar ben ik heel blij mee. De medicatie zal daar waarschijnlijk ook een rol in hebben gespeeld... Zijn jullie wel eens onzeker over je uiterlijk? En hoe ga je daarmee om?