zondag 25 maart 2018

- De Eegwortel

Ik ging al jarenlang naar de vlijst en al snel kreeg ik te horen dat ik op de Eegwortel moest gaan wonen. Een hele shock maar thuis ging het ook niet goed meer. Mijn ouders zijn echt geweldig maar konden mij niet meer aan. Ik funcioneerde thuis niet en moest werken aan mijn zelfstandigheid zei papa altijd. Want als je moeder en ik plotseling overlijden wie moet er dan voor jou zorgen? Je moet leren zo zelfstandig mogelijk te worden of je nu elke dag begeleiding hebt in de toekomst of 1x per week wij zullen altijd trots op je zijn. Ik woon op de eegwortel en heb het daar nooit naar me zin gehad. Ik raakte opnieuw deppresief en kreeg veel last van woede uitbarstingen. Mijn gedrag is heel extreem en ik voel me alles behalve begrepen daar. Ik sla uit frustratie alles kapot daar gewoon uit pure wanhoop. Ik heb met veel verpleegkundes geen klik omdat ze toch elke keer mij in dat hokje stoppen ''verstandelijk gehandicapt'' Net alsof ik niks begrijp ik weet maar al te goed wat ik allemaal misloop in het leven. Mijn vriendengroep is normaal begaafd en hun krijgen een relatie en hun ontwikkelen zich steeds verder in hun leven. En ik lijk stil te staan en dat doet me verdriet. Ik heb een hele lieve vriendengroep nu waar ik ontzettend blij mee ben. Ik krijg alle steun van mijn lieve vriendinnen en vrienden en daar ben ik blij mee. Ik ben ook wel heel erg gegroeit vroeger had ik weinig sociale contacten en nu heb ik een hele grote vriendengroep om me heen waar ik mee kan lachen en huilen! Ik heb het de laaste tijd erg druk met mijn sociale leven en dat doet me goed! Ik ben gestopt met de vlijst omdat ik mezelf niet meer thuis voelde daar en ik wou me vooral doorontwikkelen en verdere stappen maken in mijn leven!