zondag 25 maart 2018

- Depressie

Ik groeide op in een liefdevol en warm gezin. Papa Rob, Mama Angeline en een zusje Sanne. Ik was een makkelijk kind maar toen ik naar de basisschool de Bijenkorf ging merkte ze al snel dat ik erg druk was en ze merkte dat ik veel prikkels had in een ruimte waar veel mensen waren zoals de gymzaal. Ik werd letterlijk ziek van allerlei verschillende indrukken in zo grote ruimte. Ik heb het eigenlijk altijd gehad ik had een hekel aan de gymzaal het maakte me erg angstig. Ik was erg geliefd in de kleuterklas maar ik had wel echt mijn streken en ook was ik erg aanwezig. Al snel merkte de juffen op school dat het beter was als ik naar een speciale school ging waar ze beter met kinderen zoals ik om kunnen gaan. Ik werd in een andere klas geplaatst met minder leerlingen en dat zou hopelijk de prikkels snel wegnemen. De volgende school was de vijfkamp. En daar heb ik een ontzettende fijne jeugd gehad met veel lieve kinderen en de juiste mensen om me heen. Kijk het was niet echt speciaal onderwijs want het zou pas veel later ondekt worden dat ik een licht verstandelijke beperking heb. Ik was een jaar of 10 en kreeg de diagnose autisme alle puzzel stukjes vielen op zn plek.. Maar over een licht verstandelijke beperking was nog helemaal geen spraken! Ik zou een kind zijn met een normaal gemiddeld iq. Ik groeide op en fladderde door het leven ik was een sociaal en aardig kind met veel leuke vriendjes en vriendinnetjes. Ik had in groep 6 een erg lieve juf. Ze heete Inge zij was mijn grote steun en wist precies hoe ik inelkaar zat. Toen zij eenmaal een andere baan kreeg storte mijn wereld helemaal in. Ik kreeg een nieuwe juf die mij veel minder goed begreep en toen pas kwamen alle problemen en liep ik vast op school. Ik kreeg erg veel angsten en durfde het schoolplein niet meer op. Ik sloot mezelf op in de wc en durfde er niet meer uit te komen. Raar zou je denken? Ik werd niet gepest en was een erg geliefd kind bij iedereen. Maar toch veranderde ik van een vrolijk gelukkig meisje in een bang kwetsbaar kind. Ik raakte deppresief. 11 jaar was ik dus nog heel erg jong. Ik hoorde toch gewoon lekker te spelen en van het leven te genieten zoals alle kinderen van die leeftijd? Ik was helemaal van slag en het ging zelfs zo erg achteruit met mij dat ik in een gesloten pysiathische afdeling op herlaarhof in vught terecht kwam. Ik kreeg een heel mooi afscheid in groep 7 en alle kinderen zongen het liedje wat toen een hele grote hit was ‘’afscheid nemen bestaat niet’’ van marco bosato. Iedereen moest huilen en ook mijn moeder.. Het was zo mooi dat die kinderen zoiets liefs voor mij hadden gedaan!! Ik kreeg een afscheid boek met mooie tekeningen en brieven en die heb ik nu nog steeds.. Maar vanaf die tijd veranderde mijn leven compleet alleen dat wist ik toen nog niet… Ik was 11 jaar wat me toen te wachten stond wist ik niet maar daar zou ik al hele snel achter gaan komen….