zondag 25 maart 2018

- Het niet kunnen accepteren van mijn beperking, (En heel erg gepest worden!)

Jarenlang thuis gezeten en toen werd ik opgenomen op sintmarie in Eindhoven. Luister mijn omgeving dacht nog steeds dat ik een intiligentie had van een normaal meisje en het was altijd nog niet duidelijk dat ik een licht verstandelijke beperking had. Ik was een jaar of 14 toen ik opgenomen werd op het weike. Daar heb ik best een goede tijd gehad maar toen kreeg ik verkering met een jongen van mijn woongroep en toen werden we uitelkaar geplaatst. Ik ging wonen op de heuvelakker en werd daar heel erg gepest door de andere kinderen. Ze hebben mijn zelfvertrouwen voledig afgepakt. Ze zeiden regelmatig hoe lelijk ze me vonden en als dat elke dag tegen je word gezegd ga je daar ook in geloven. Ik was het enige meisje dus een reden om mij te gaan pesten. Ik was een stukje ouder als mijn groepsgenoten maar hun hebben al het vertrouwen wat ik in mezelf had voledig afgepakt. Elke dag opnieuw ging ik in angst de dag tegemoet. Ik durfde het terein niet over te lopen omdat de kinderen het hele terein tegen mij opgestookt hadden. Alle kinderen waren erg gemeen en maakte me belachelijk. Ik kon toen al heel veel dingen niet goed meer aan door die overvraging. Een simpel ding zoals de tafel dekken was toen al een hele opgave voor mij. Mijn groepsgenootjes lachte me uit en scholden me uit. Zeiden dat ik dom en achterlijk was en ze kregen steeds meer kinderen mee in hun pest gedrag. Ik was erg bang en zat hele dagen op de groep zonder onderwijs of dag invulling. Ze hadden toen mijn iq opnieuw gemeten maar helemaal niet met de gedachte dat er zo lage scoren uit zou komen. De score van iemand met een licht verstandelijke beperking. Toen dat eruit was gekomen veranderde allles heel erg snel.......
Het heeft mega lang geduurd en mijn opluchting was groot toen ik het telefoontje kreeg van severinus dat ik kon beginnen op dagbesteding het heuveltje.. Ik wist totaal niet wat ik me er bij moest voorstellen en dacht dat het wel mee viel.. Ik zou in de toekomst ook gaan wonen op severinus en ik was opgelucht. Nou ging ik eindelijk weg van sintmarie en weer een nieuwe kans in mijn leven om een vriendenkring op te bouwen! Maar mijn groepsgenootjes hadden gehoord van severinus en gingen de instelling al snel opzoeken op internet. Hahaha altijd al geweten dat yoni een mogooltje was werd er gezegd door een jongen. Ik kon me ogen niet geloven want op de website stonden fotos van mensen met een hele ernstige beperking zoals het down syndroom of mensen die erg kwijlde en waar de beperking erg zichtbaar was. Ik werd nog meer gepest en genegeerd door de andere kinderen en dat heeft mij erg beschadigd. Daar zitten meer kinderen zoals jou yoni werd er door de leiding gezegd. Hoezo net zoals mij? antwoorde ik onzeker.. Ik werd op het terein op gehaald met een busje met andere kinderen met een beperking die niet zelfstandig kunnen reizen. En nog meer reden om mij te pesten. Hahaha yoni gaat met een mogoolen busje mee hahahahahaha zie je wel dat ze gek is! Nog een dik jaar heb ik vol angst en wanhoop op sintmarie gewoond en elke dag gepest en niet geaccepteerd. Op het heuveltje moest ik veel creatief bezig zijn en ik had er zo hekel aan!! Wat zijn jullie dom riep ik vaak ik ben echt niet zoals jullie riep ik wanhopig. De beperking bij de clienten op severinus was erg zichtbaar en ik voelde me er totaal niet thuis en echt niet op me gemak! Hoe kon ik hier ooit gelukkig zijn? Dacht ik verdrietig.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten