zondag 25 maart 2018

- Ik schaam mezelf! Ik was vroeger een pester..

Van schrijven word ik rustig, al toen ik een klein meisje was schreef ik verhaaltjes in een schrift. Mijn droom was altijd om een eigen boek te schrijven. Jezelf letterlijk helemaal bloot geven aan de hele wereld is best wel eng! Een hele stap en zeker als ik ook nog eens heel persoonlijk schrijf over mijn eigen leven. Ik wil dat jullie mij leren kennen en het taboe een beetje doorbreken over mensen die een verstandelijke beperking hebben. Zoveel kinderen en jongeren maar ook volwassen mensen worden gepest met hun beperking, Dat vind ik heel erg! Ik heb vroeger in het verleden ook gepest zeg ik tot grote schaamte. Ik heb daar zoveel spijt van, Je wilt er gewoon bijhoren en uit eigen onzekerheid sluit je andere kinderen buiten. Alleen maar om geaccepteerd te worden! Dat slaat toch nergens op? Iedereen wil de mogelijkheid krijgen om vriendjes en vriendinnetjes te maken op school. Als je dan gepest word kan dat je zelfbeeld echt aantasten. Mijn zusje is heel erg gepest en nu op volwassen leven heeft ze angst ontwikkeld om op nieuwe mensen af te stappen! Ik ben niet extreem erg gepest maar er is wel een periode geweest dat kinderen mij veel uitscholden en dat deed me verdriet. Uit eigen onzekerheid heb ik daarom ook weer andere kinderen gepest. Iedereen wil er bij horen zeker als je jong bent! Ik ben nu heel erg tegen pesten. Ik ben sociaal en zorgzaam en heel openmidend voor andere mensen, Ik wil nu ook mijn medicatie gaan afbouwen omdat ik merk dat ik de afgelopen jaren een aantal kilo ben aangekomen. Ik heb altijd keurig 58 kilo gewogen, En toen ik met mijn medicatie begon werd het 73 kilo. Dat is niet erg maar aangezien ik mijn libidio terug wil en een beetje onzeker ben over mijn uiterlijk, Wil ik proberen of ik het ook met minder medicatie kan volhouden! Ik ben nog steeds niet te dik, Alles is goed in verhouding met de rest van mijn lichaam. Ach alle vrouwen zijn toch onzeker met bepaalde dingen?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten