vrijdag 30 maart 2018

- Jezelf alleen voelen, ''Ik heb altijd op groepen gewoond''

Even voor de duidelijkheid ik heb hele lieve ouders, Maar toch woon ik al vanaf mijn 11de uit huis, Ik heb heel mijn leven op groepen gewoond. Ik voelde me in het verleden vaak alleen als mijn ouders mij weer naar de groep brachten. Ik zag ze dan door het raampje van me kamer steeds kleiner worden.. Het voelde alsof ze mij in de steek lieten. Het voelde als klein meisje zo intens verdrietig, Ik heb daar echt een trauma aan opgelopen. Ik voelde me zo ongelukkig. Mijn zusje woonde gewoon thuis en waarom ik niet? Het voelde echt alsof ze niet van mij hielde. Alsof ze me niet meer wouden hebben, Ik was een rotkind ik doe mijn ouders verdriet, dacht ik altijd. Dat ik op jonge leeftijd gewoon de controle over mijn leven verloor, daar kon ik eigenlijk helemaal niks aandoen. Het was mijn eigen schuld niet. Dat weet ik nu, maar vroeger dacht ik dat ik daar zelf de oorzaak in was.
(Uit huis plaatsing groepen etc!) Ik gaf mezelf overal de schuld van. Het voelde gewoon alsof ik een lastig onhandelbaar kind was, waar ze graag afstand van deden. Nu ben ik volwassen en weet ik dat ze dat voor mijn eigen bestwil deden. Maar als klein meisje voelde het alsof ik in de steek gelaten werd. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen met woongroepen? Weglopen..... Dat deed ik ontzettend vaak, Gelukkig ben ik nooit in verkeerde handen gevallen. En is alles steeds goed afgelopen. Maar dat had ook anders gekund dat besef ik nu heel goed! Je hoort vaak dingen van loverboys die naar zulke kwetsbare meisjes/vrouwen op zoek zijn zoals ik. Ik moet daarom nu nog steeds altijd goed opletten met wie ik afspreek en dat ik een goede invloed van vrienden heb. Ik ben nog steeds kwetsbaar daarom moet ik heel goed oppassen dat ik geen domme dingen doe! Maar nu heb ik een hele betrouwbare vriendengroep en daar ben ik blij mee...