zondag 25 maart 2018

- Onzeker over mijn toekomst!

Onzeker ben ik altijd geweest over mezelf, Als ik in het verleden op feestjes was vroeg ik altijd aan mijn vriendinnen of ze negatief over mij hadden gepraat toen ik weg was.. Ik wil nog steeds altijd de bevestging dat ik goed genoeg ben. Ook door mijn onzekerheid heb ik het verpest bij een jongen die ik erg leuk vind. Als hij niet reageerde op de whatsapp stuurde ik kei veel appjes en was bang dat hij me niet leuk en aantrekkelijk vond. Ik weet het niet maar ik denk dat ons contact daarop stuk gelopen is.. Ik stel vaak zoveel vragen aan andere uit onzekerheid. Maar heel veel mensen vinden dat irritant als ze elke dag 50 appjes van mij krijgen. Ik kan er echt totaal niks aan doen. Ik wil ook geaccepteerd worden door mijn omgeving. Ook over mijn uiterlijk ben ik erg onzeker. Ik had vroeger extreme dwang gedachtes over mijn uiterlijk. Ik stelde mijn ouders elke dag 100 vragen en wou dat ze bevestigen dat ik er leuk uitzag. Ik sloeg daar echt totaal in door.. Echt lang last gehad van dwang gedachtes tot ik nieuwe medicatie kreeg, Dat heeft mij gelukkig heel goed geholpen. Ik kreeg citalopram en risperdal en dat heeft mij serieus gered! Ik ben een hele andere vrouw. Ik kan weer van het leven genieten, Ook heb ik momenten dat ik wel kan huilen om mijn situaitie. Maar het gaat gelukkig steeds een beetje beter! Mezelf vergelijken met andere zonder beperking ga ik dus niet meer doen. Ik ben mezelf en ik heb ook mogelijkheden net zoals ieder ander. Dat ik klein moet gaan leren denken is soms nog wel lastig voor mij, Ik maak me soms zorgen als mijn ouders straks dood zijn. Hun zijn mijn grote steun! Wat moet ik later zonder hun? Kan ik het leven dan nog wel aan? Raak ik dan opnieuw in een ernstige deppressie? Word ik dan opnieuw opgenomen op een crisis afdeling? Daarover maak ik me heel erg vaak zorgen. Nu gaat het alweer een tijdje goed met mij, Maar ik ben bang dat ik in de toekomst een grote terug val krijg. Altijd leef ik in angst. Dan gaat het een tijd heel erg goed met mij, Maar ik krijg regelmatig een terug val. Dan wil ik vaak dood en denk ik aan zelfmoord. Gelukkig heb ik nooit zelfmoord pogingen gedaan, Ook niet toen ik opgenomen was op herlaarhof in vught. Ik heb er vaak aan gedacht om uit het leven te stappen. Mijn beperking maakt vaak mijn leven tot een hel, Ik ben gelukkig zelf uit een diep dal geklommen. Ik heb vaak het gevoel gehad dat ik er alleen voor stond. Als ik mijn ouders dan weer weg zag gaan uit het raampje van mijn kamer. Voelde ik me erg verdrietig en alleen. Hun waren gezellig met mijn zusje en elkaar thuis. En ik bleef helemaal alleen achter. Ik voelde me intens verdrietig. De tranen rollen nu ook over mijn wangen. Het is soms behoorlijk oneerlijk hoe ik mijn leven leef. Ik moet volhouden! Schrijven helpt mij om mijn gevoelens te uiten. Zo leert mijn omgeving met mij om te gaan. En weten ze precies hoe ik mezelf voel en hoe het met me gaat! Ik hoop ooit dat het taboe over ziektes en beperkingen gaan veranderen. Iedereen heeft kwaliteiten ook als je niet voldoet aan het totaal plaatje!