zondag 25 maart 2018

- Persoonlijk verhaal

Bloggen was een van me grootste hobbys. Ik ben een paar jaren geleden, een bekend fultime blogger geweest. Zoals sommige van jullie misschien wel weten heb ik een heel bekend blog gehad met een half miljoen volgers/lezers. Ik blogde over mijn verstandelijke beperking en autisme. Doordat mijn blog steeds bekender en populairder werd kon ik het niet meer overzien en heb ik in een chaos bui alles verwijderd! Achteraf wel heel dom, en heel erg spijt van gehad! Alles besprak ik in mijn blog niks was me te moeilijk of te gek. Ik kreeg ruim 80 mails per dag en dat werd me gewoon teveel. Ik was nog alleen maar aan het bloggen en werken of een sociaal leven vergat ik een beetje. Nu ben ik gestopt en heb alle rust in mezelf weer gelukkig terug gevonden. Mensen herkende zich in mijn verhaal en ik was alleen maar bezig om hun te helpen zodat ik niet meer toe kwam aan de dagelijkse dingen in mijn leven.. Voor degene die mij nog niet kennen. Nu even een stukje over mezelf!

Ik ben Yoni van ekkendonk, Nu 25 jaar en al een heel leven gehad vol tegenslagen en verdriet. Ik heb autisme en een licht verstandelijke beperking, Een onzichtbare beperking is heel lastig. Ik ben mijn hele leven al overvraagd door mijn omgeving. Je ziet niks aan de buitenkant, dus denken ze altijd dat er niks aan de hand is.. 11 jaar was ik, toen ik vastliep op school. een klein meisje die op jonge leeftijd al erg veel angsten had op school. Ik durfde het schoolplein niet meer op, en sloot me op in de wc. Waarom tja ik werd nooit gepest, had veel vriendjes en vriendinnetjes. maar toch werd ik erg bang. Ze dachten toen dat ik psychisch niet in orde was, en ik raakte depressief. Van een vrolijk sociaal kind, veranderde ik in een heel bang kwetsbaar meisje. Ik was erg jong, en belande in een gesloten afdeling op herlaarhof in vught. Een wereld, waar jij je als gewoon mens niks bij kunt voorstellen. Ze hebben nooit geweten dat ik dus licht verstandelijk gehandicapt was, en ik kreeg altijd te horen dat ik mij aanstelde dat ik gewoon een luie puber was, die er met de pet naar gooide. Ik mankeerde wel degelijk iets, maar doordat ik een vlotte babbel had, en een erg grote woordenschat dachten ze nooit dat ik verstandelijk gehandicapt zou zijn. Ik heb helaas de hulp die ik nodig had, erg laat gekregen. Op mijn 18de werd ik pas gediagnosiseerd met een licht verstandelijke beperking, en toen kreeg ik pas allemaal exuses van iedereen dat ik gewoon bepaalde dingen echt niet kon of begreep. En toen pas geloofde ze me eindelijk en kreeg ik eindelijk de hulp die ik nodig had! Ik heb ook autisme, en het leven valt me heel erg zwaar.. Ik ben erg verdrietig en heb moeite mezelf te accepteren. Ik woon nu in een groep. maar ik kom met kleine stapjes vooruit, naar een eigen appartement, want dat is mijn grote droom. en die moet ik vasthouden anders word ik gek. Ooit hoop ik trots op mezelf te zijn en blij te zijn met de doelen die ik bereikt heb. Ik heb mijn hele leven altijd een stukje hulp nodig met mijn zelfstandigheid maar dat vind ik niet erg. Ik ga met kleine stapjes vooruit en soms ga ik ook weer een hele grote stap achteruit. Het leven gaat met vallen en opstaan met een traan en met een lach. Ik moet mijn zelfvertrouwen vasthouden en van mezelf leren houden want ooit hoop ik een fijn en gelukkig leven te krijgen met mijn lieve vrienden en familie. Ik moet met mijn agressie om leren gaan en voortaan niet meer zo snel boos te worden ook al is dat heel erg lastig voor mij. Ik ben al vanaf toen ik een klein meisje was gek op schrijven! Ik maakte toen ik jong was al eigen zelfgeschreven verhaaltjes en vond het fijn om te schrijven. Het is stiekem altijd een droom geweest ooit een eigen boek te schrijven en toen kreeg ik een tijdje terug een mail van Janine en toen vond ik dat ik eindelijk de stap maar eens moest gaan maken met haar hulp moet het vast goed gaan komen toch?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten