zondag 25 maart 2018

- Angst voor de Pubertijd

Ik merkte dat ik ouder werd ik ging de pubertijd in en dat kon ik maar moeilijk accepteren. Ik heb bijna 2 jaar in een grote blauwe vlies trui gelopen omdat ik mijn lichaam niet kon accepteren. Ik kreeg borsten en ik veranderde lichamelijk. Ik was niet meer dat jonge meisje en ik raakte in de pubertijd. Voor iedereen natuurlijk heel normaal maar ook daar raakte ik erg overstuur van. Ik heb bijna 2 jaar in dezelfde kleren gelopen. Dag in dag uit. Ook als het bloedje heet was met een tempreatuur van 33 graden liep ik in een warme trui.. Ik wou mijn lichaam bedekken ik schaamde me zo erg voor mezelf en mijn uiterlijk.. Jullie moeten weten dat ik al heel erg lang elke dag in dezelfde kleren liep en op herlaarhof hebben ze mij letterlijk uit mijn trui moeten trekken. Daar werd ik pas echt aangepakt. Als ik pas andere kleren aan zou doen mocht ik andere dingen doen. De blauwe trui aanlaten betekende de hele dag op mijn kamer doorbrengen. Daar deden ze gewoon mijn deur op slot en ik was al het contact met de buiten wereld kwijt. Ik begon in te zien dat ik niet hele dagen op mijn kamer wou doorbrengen en waagde de stap naar een dikke 2 jaar om iets anders aan te trekken.. Een traningspak was een goede volgende stap.. Wat waren mijn ouders trots toen dat ik naar zo lange tijd eindelijk iets anders aan gedaan had.. Elke dag andere kleding dragen is voor iedereen heel normaal maar ik voelde me veilig in mijn blauwe trui die mijn lichaam kon bedekken waar ik me zo voor schaamde.. Als jullie me nu zouden zien ben ik gelukkig niet meer dat meisje van vroeger.. Ik ben gek op uiterlijk vertoon. En kan nu geen genoeg krijgen van mooie kleding en makeup. Ik begon in te zien dat ik een stap in de goede richting deed en ook ik was toen trots op mezelf.. Door die gekke problemen dachten de hulpverleners toen dat ik gewoon pysiegisch niet in orde was.. Wat ze pas veel later ondekte was dat ik een licht verstandelijke beperking heb en altijd op mijn tenen heb moeten lopen doordat ik toen al de wereld om mij heen niet goed begreep.. Ik zei altijd dat ik mijn omgeving niet begreep maar toen werd er gezegd dat ik me niet zo moest aanstellen en dat ik gewoon een luie puber was die niks wou doen en wou bereiken in mijn leven.. Jullie moeten begrijpen dat ik nog steeds gezien werd als een meisje van 11 jaar met een normaal en gemiddeld iq. Door mijn grote woordenschat dacht niemand eraan om mij te laten testen op een verstandelijke beperking. Mijn verbale kant is altijd erg goed ontwikkeld daarom ben ik heel mijn leventje altijd enorm overvraagd.. Ik begrijp alles en ik kan gewoon praten en schrijven als iemand op een hbo niveau. En dat maakt het heel lastig voor mij en mijn omgeving. Ik ga even terug naar mijn verleden op Herlaarhof in vught. Ik werd daar opgenomen totaal van de kaart en toen al voor een groot deel beschadigt en gebroken. Lieve Yoni zeide mijn ouders.. Het is beter als je een tijdje hier gaat wonen om aan jezelf te werken dan gaat het vast later veel beter met jou. Je ziet ons een tijdje niet maar je moet weten dat we heel veel van jou houden. Het was de eerste keer dat ik mijn moeder zag huilen ze was erg van streek. Duizende gevoelens had ik en ik was gebroken. Dit was een dieptepunt waar ik de rest van mijn leven moeilijk alleen uit kwam. Ik krijste, ik schreeuwde, ik huilde, ik sloeg alles kort en klein en zag door het raam mijn ouders steeds verder weg lopen.. Ik voelde me wanhopig en machteloos.. Ik flipte en sloeg uit blinde woede alles kort en klein.. Er ging een alarm. Toen wist ik niet dat dat zo in een instelling gaat en dat er dan heel veel mensen worden opgepiept om jou vast te pakken.. Opeens zag ik 10 andere volwassen mensen om me heen staan en dat maakte me bang ze kwamen dreigend op me afgelopen en sleurde me mee naar me kamer.. Yoni jij blijft nu op je kamer anderhalf uur tot je rustig bent en dan komen we terug. Anderhalf uur zonder speelgoed met alleen een kaal bed en een kledingkast. Ik huilde ik was kapot. Anderhalf uur kreeg ik om na te denken over mijn gedrag en dat maakte me gek. Hier werd ik dus echt niet rustig van! Naar die anderhalf uur kwamen ze terug en nog steeds was ik erg overstuur en ze gingen gewoon doodleuk weer weg. Ik zie dat je nog niet rustig bent yoni we komen over een half uur weer even kijken hoe het met je gaat.. En weer deden ze de deur op slot van mijn kamer. Ohhh wat heb ik lang op mijn kamer doorgebracht en wat haate ik alles en iedereen. Al snel moest ik beginnen op de Zwengel de school van de instelling. Weer een nieuw avontuur hoe ging dit nou weer afgelopen……?