maandag 30 april 2018

- Ik heb een grote fantasie!

Ik weet het niet van het met autisme te maken heeft, maar ik heb een hele grote fantasie .. Ik maak mijn verhalen vaak spannender als het eigenlijk in werkelijkheid is, Je moet het ook niet zien als liegen, het is heel onschuldig allemaal Is dit ook een kenmerk van autisme? Leven jullie ook een beetje in een fantasie wereld ?? Ik ben heel benieuwd naar de reacties! Ik ben het echt niet bewust, het gaat gewoon allemaal vanzelf, Groetjes Yoni

- Autisme is mijn Super Kracht!




- Mijn Situatie!

Hallo Allemaal,

Het gaat eigenlijk best lekker met mij, Gistermiddag heb ik een rustige dag gehad. Ik heb niet veel bijzonders gedaan en ben bij mijn ouders geweest.. Een keer een zondag niks doen is ook wel eens fijn! Geen verplichtingen of Afspraakjes maar gewoon rustig ''Relaxen'' Vandaag ben ik wezen werken, en dat bevalt nog steeds erg goed! Ik heb echt mijn plekje gevonden daar.. De bewoners zijn zo leuk! en ik heb zo goede klik met iedereen.. Ik kan zo lachen met sommige ouderen.. Ik maak zoveel humor mee, en ik krijg ook ontzettend veel liefde van de ouderen! Ik begin vrijdag dus op een nieuwe locatie in een ander verzorgingshuis , een nieuwe uitdaging waar ik heel veel zin in heb, deze doelgroep is nog redelijk zelfstandig, en heeft een hele lichte dementie.. De afdeling is dus niet gesloten en bewoners doen nog veel dingen zelfstandig. Het is totaal nieuw voor mij, een andere doelgroep en nieuwe mensen! Maar ook hier ga ik mijn plekje wel vinden denk ik. Melanie en mijn zusje zijn net even op bezoek geweest, gezellig even bijkletsen met elkaar! Het gaat heel erg goed, alles verloopt redelijk rustig hier, en dat is fijn! Morgenavond komen Thed en Robin Berkhof naar mijn studio kijken.. Ik hou jullie op de hoogte! xYoni


- Cognitieve vervorming: misleidende manieren van denken,


''Autisme Sterke Kanten''


- Mike heeft zuurstof tekort gehad bij zijn geboorte”

Goedemiddag allemaal ik ben Mike kroon ik ben 33 jaar   ik heb een beperking toen ik geboort was  kregen me ouders mijn naar paar uur terug  als een slappe pop in  hun handen ik had zuurstof te kort naar me geboorte en daar door heb ik leer stof achterstand  als je nog meer wilt weten over m ijj dan mag je me gerust appen op nummer 06-11359808  gr van mike kroon 


- Bram vertelt over zijn beperking!

Dag Yoni,

Ik ben Bram 25 jaar woonachtig te Koekelare 
 dit is een dorp in West- Vlaanderen in België 
ik kreeg enkele jaren geleden te horen dat ik ASS had
dit is voluit Autisme Spectrum Stoornis dit is een lichte
vorm van Autisme en DCD is Dyspraxie ik weet niet of 
die beperking gekend is in Nederland? dit wil kort gezegd
zeggen dat mijn oog hand coordinatie niet zo goed is dit wil
zeggen dat mijn hersenen wel weten wat ik moet doen maar
mijn handen het niet kunnen uitvoeren deze diagnose werd
gesteld in het 4e leerjaar ook na testen werd DCD vastgesteld
ik heb daar ook mee leren leven en nu lukt het mij goed ik werk nu
ook al enkele jaren met Werkbegeleiding en dit lukt vrij aardig 😊
de grootste teleurstelling in het begin was dat ik mijn rijbewijs niet 
mocht halen dit waren teveel dingen ineens dit ging jammer genoeg
niet nu doe ik alles te voet of met de fiets ik ga ook  met de fiets 
naar mijn werk het geluk is ook dat mijn werk niet  ver ligt van waar
ik woon 😉 vroeger had ik ook wat driftbuien nu is dit al veel minder
ik neem er nu ook wat medicatie voor dus dit lukt nu vrij aardig ik krijg ook
thuisbegeleiding hiervoor 

Groetjes Bram

- Mijn teksten worden gemaakt door Diederik,

Waar heb ik toch al mijn mooie teksten vandaan? 
  
Jullie hebben ze vast wel eens zien voorbij komen op me blog, mooie teksten. Maar waar haal ik ze vandaan, vragen jullie je dat ook af? 
Onze enige echte Diederik maakt voor mij de teksten voor me blog. Als ik nieuwe teksten nodig heb vraag ik aan hem ''wil je nog een tekst maken?'' Ik stuur me eigen tekst naar hem toe en hij mag het dan voor me bewerken! Ik kan vaak zelf niet echt mooie teksten vinden op internet dus daarom vraag ik het aan hem want hij kan dat zo goed!  Ik zie Diederik als een goeie broertje.  Ik ben echt blij dat ik hem heb leren kennen in het rozenknopje, Zonder hem had ik die mooie teksten nooit gehad!
Volg hem nu ook op Social Media?
https://www.instagram.com/xblijegup/
                                          

zondag 29 april 2018

- Een relatie? ''Ik ben al jaren de eeuwige single''

Ik krijg altijd alle aandacht van jongens, maar een vaste relatie heb ik nog steeds niet gevonden, In het begin vinden jongens mij altijd aantrekkelijk en naar een paar dates loopt het dan stuk.. Ze zeggen allemaal in het begin, dat ze begrip tonen voor mijn beperking, en toch haken ze later af! Dat vind ik heel erg jammer.. Er zijn weinig jongens een beetje ruimdenkend/openminded. Ik heb toch een beperking en vaak schrikken jongens daarvan. Ze vinden me in het begin een leuke vlotte meid, maar kunnen er achteraf toch niet mee dealen dat ik soms op situaties anders reageer als andere meiden van mijn leeftijd.. Je ziet niks aan de buitenkant, maar er mankeer wel degelijk iets, jongens willen mij in het begin altijd beter leren kennen, en later als ze me persoonlijk beter kennen, willen ze opeens niet verder ''daten'' Ik ben het voortaan wel gewend, altijd als het serieus word met een jongen, lopen ze weg.. Ik ben al jarenlang single en soms verlang ik een beetje naar wat liefde! Ik heb regelmatig sjans en aan aandacht geen gebrek, maar toch heb ik nog geen serieuze relatie gevonden. Een jongen moet mijn beperking kunnen accepteren, en moet voor mij klaar kunnen staan in slechte tijden. Hij moet gewoon goed bij me passen, en niet naar een ruzie al gillend weg rennen! Soms is het moeilijker om een lieve betrouwbare jongen te vinden tegenwoordig.. Veel jongens zijn alleen op sex uit, en dat is jammer! Ik krijg vaak opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd:
''Je ziet er heel leuk uit ik snap niet waarom jij geen vriend hebt'' maar een jongen die mijn situatie/beperking kan accepteren, die zijn er eigenlijk niet veel in nederland? Misschien toch wel? Maar ik heb hem helaas nog niet gevonden.. Natuurlijk ben ik toe aan een lieve vriend, maar ik ben eigenlijk nog best kieskeurig, ik val wel een beetje op een leuke kop, en een mooi figuur! Innerlijk is toch het belangrijkste, maar een combinatie/mix van deze twee zou perfect zijn! Ik ontmoet veel leuke jongens maar tot nu toe geen blijvertje.... Ik blijf het positief inzien! xYoni


- Erwin (43) heeft Spinabifida (open rug!)

Hallo ik Ben Edwin Smits 43 jaarJong uit zevenaar en ik Heb Spinabifida (open rug) Waar door ik bijna niet lopen Kan en Veel in een rolstoel zit. Heb eerst nog regulier onderwijs gehad en later in speciaal. Ben Vaak geopereerd aan mijn drain.



- Erwin heeft een matige verstandelijke beperking,

Hoi Ik Ben Erwin Somers En Ik Ben 33 Jaar En Ik Woon In Udenhoud Op Een Groep Van Asvz en mijn hobbys Zijn Zingen, Schrijven, Computeren Lezen  En Ga In Mijn Vrije Tijd Ook Vaak Naar De Efteling Veder Hou Ik Ook Van Gezelligheid En Veel Lol Maken Vooral Veel Grapjes Ook En Ik Heb Ook Een Matige Verstandelijke Beperking Benen Heb Zuurstofgebrek Opgelopen Bij De Geboorte  En Vind Het Ook Moelijk Om Kontakt Te Maken Maar Ik Heb Geen Autisme En Ik Ben Nog Nog Vrijgezel, Ik Heb Een Verstandelijke Beperking En Daar Ga Ik Ook Goed Mee Om Heb Ook Goed Mee Om Kunnen Gaan Sommige Mensen Zeggen Die Is Dom Kan Niks Zelf Maar Daar Trek Ik Me Ook Niks  Van Aan..
Groetjes van Erwin Somers

'' Vrolijk van buiten, van binnen verdriet ''

Ik probeer altijd zo positief mogelijk te zijn in mijn blog, dat betekent niet dat ik nooit tegenslagen gehad heb in het verleden. Ik lijk een stralende jonge vrouw maar dat is schijn. Ik ben vaak heel verdrietig dat bij mij bepaalde dingen net iets anders gaan als bij andere mensen. Ik probeer altijd te lachen maar soms kan ik wel huilen. Ik heb zoveel verdriet, pijn, en ellende meegemaakt in het verleden.. Ik leek steeds harder te vallen, vallen in een diep dal, waar ik amper zelf kon uitkomen.. Alles leek nooit meer goed te komen, ik ben zo onzeker geweest, bang voor vooroordelen, onbegrip, en vervelende opmerkingen. Ik ben sterk geworden afgelopen jaren, ik ben flink beschadigd door alles wat ik heb meegemaakt, maar ik probeer als ervaringsdeskundige andere mensen te gaan helpen in de toekomst.. Mensen met een soortgelijke beperking of situatie, Ik kom op voor alle mensen die net iets anders zijn als normaal, leren van jezelf te houden, jezelf accepteren, en nooit schaamte te hebben voor jezelf.. Ik heb veel geleerd afgelopen jaren, ik begin een beetje uit mijn depressie te komen, maar mezelf helemaal gelukkig voelen dat zal ik misschien nooit kunnen.. Altijd voel ik me een beetje anders als andere, Ik mag ook trots op mezelf zijn en alles wat ik al heb bereikt! Ik heb diep in de shit gezeten, maar ik ben met een beetje hulp heel goed terecht gekomen. Lieve Volgers herken jij jezelf hier een beetje in? Dan wil ik zeggen, geloof in jezelf en verlies nooit de moed! Mij is het ook gelukt om positief in het leven te gaan staan.. En dat kan jij ook! Als het je niet zelfstandig lukt, vraag dan hulp aan iemand die je dierbaar is..? Ik dacht ook altijd dat ik met mijn problemen andere mensen teveel ''tot last was'' Ik voelde me vaak teveel, als ik al zoveel strijd heb tegen deze wereld, hoe kunnen andere mij dan helpen? dacht ik vaak.. Hulpverleners zijn er in getraind om onze doelgroep te helpen, en als je hun niet vertrouwd kan je altijd iemand anders in vertrouwen nemen.. Een goude tip: Blijf vooral niet alleen rondlopen met je verdriet, erover praten (of bloggen?) is vaak een hele grote opluchting! Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. Ik weet zeker dat ik misschien in de toekomst nog een kei harde terug val krijg, Maar ik weet nu beter hoe ik om moet gaan met tegenslagen... xxYoni


- Mark vertelt als Ervaringsdeskundige!

Hoi allemaal. Mijn naam is Mark
Ik hebt een lichte verstandelijke beperking en Chronische ziekte. Mijn beenspieren zijn 
stijf en ik kan geen lange stukken lopen. Want mijn beenspieren zijn sneller moe. 
En ik moet af en toe ergens gaan zitten om mijn beenspieren te laten uitrusten 
Vriendelijke groeten Mark


- Een beetje anders denken met Autisme..


- Zelfgeschreven gedicht door Sjoerd Evers!

Leven met autisme,

Leven als autist.
Het is iets wat 24/7 doorgaat.
Is niet iets wat je zomaar uitwist.
Waardoor je hele leven soms op zijn kop staat.

Ik probeer jullie een kijkje te geven in mijn hoofd.
Wil jullie laten weten wat ik soms voel.
Ben soms door vele emoties verdoofd.
In mijn hoofd is het vaak een grote warboel.

Kun je voorstellen als er 7 tv's tegelijkertijd aan staan.
En ook nog op een andere zender allemaal.
Dat is hoe het in mijn hoofd door zal gaan.
Dan snap je ook dat ik soms gruwelijk van mijn autisme baal.

Iedere gebeurtenis in mijn leven.
Spookt het verleden, heden en de toekomst in mijn gedachte.
Ben ik bezig om mijn emoties een plekje te geven.
En het zal nooit lopen hoe ik het verwachtte.

Bij elke gebeurtenis in mijn leven komen er vele gedachtes naar boven.
Gedachtes die veel dingen bij mij oprakelen.
Zoveel positieve of negatieve gedachtes dat kun je niet kunt geloven.
Kan ze alleen niet uitschakelen.

Complot theorieën, doem scenario's gaan constant door mij heen.
Weet van de meeste dat ze anders zijn dan in de werkelijkheid.
Een uitknop voor autistische gedachte bestaat er nog geen.
Dus blijft het maar door gaan in mijn hoofd die strijd.

Tegen jezelf steeds zeggen je moet die gedachtes loslaten.
Maar weten dat je met deze gedachtes een weg moet zien te vinden voor de rest van je leven.
Hoe zwaar het autistische leven is heeft een buitenstaander niet in de gaten.
En zal er ook alles aan doen om dit een plekje te geven.

Tot mijn dood zal ik deze gedachtes blijven ervaren en voelen.
In de theorie pakt dat altijd anders uit als in de praktijk.
Blijf dan ook streven naar mijn opgestelde doelen.
En ook zonder veel geld voel ik mij met mijn autistische leven toch heel erg rijk.


- Dennis heeft een datingsite ontwikkeld voor mensen met een beperking!

Hoi mijn naam is Dennis

Ik ben 39 jaar oud

Hobby’s: Wandelen/Fietsen/Terrasje pakken/DJ op internet

Persoonlijkheid: Rustig/Behulpzaam/Helpende hand/Gevoelig

Beperking: Licht Autisme

Ik ben me eens verdiepen op internet om te kijken of er mogelijkheden waren om mensen te helpen wat een beperking hebben om hun sociale contacten uit te breiden of naar een relatie zoeken.

Er was genoeg te vinden op internet aan website's maar de meeste kwamen uit aan een betalingssysteem voor meerdere opties te kunnen krijgen.

Ik heb eens gestoeid met een gratis website te maken voor deze mensen maar die liep al niet goed ivb opties voor de leden en heb deze in handen gegeven van een webbeheerder die website's maakt en eens gekeken naar de mogelijkheden en dat die gratis is voor hun.

Dat is dus bij deze gebeurd en kunnen ze een gratis profiel aanmaken op deze site en kijken of ze iets hierop kunnen scoren waarna ze zoeken.

Promotie is vaak het meeste werk en alle instellingen aangeschreven waar deze mensen wonen of een dagbesteding doen en komen leuke reacties vandaan van leuk initiatief voor deze mensen en dat hun gegevens zijn afgeschermd.

De site luidt: Oproepjes mensen met een beperking www.oproepjesmensenmeteenbeperking.nl


''Houterige manier van bewegen''

Zoals jullie al weten heb ik Autisme, ik wil het met jullie hebben over: Sporten, Gymen, en vooral over ''Bewegen''

Ik heb altijd erg veel moeite gehad met sport, Ik was erg angstig op school tijdens te gym. Die grote chaotische ruimte zorgde voor veel prikkels bij mij! Ik kon ook niet zo goed bewegen als andere kinderen, het zag er vaak erg houterig uit tegenover de rest van mijn klas. Ik werd altijd als laatste gekozen als we in clubjes moesten sporten. Een goede vriendin van mij, was erg goed in gym. Ze was snel en kon heel goed bewegen. Ik voelde me altijd erg opgelaten als ik als laatste werd gekozen tijdens de gym.. Ik ben gewoon geen sport talent, Ik ben ook al niet goed in een balsport.. Ik voel me niet prettig bij het sporten, terwijl het juist wel erg goed voor me is, om meer te bewegen! Herkennen jullie jezelf hier in? Ik heb gewoon een hele slechte motoriek tegenover andere mensen. Zou dat aan mijn autisme liggen? Of heeft het ergens anders mee te maken? Hebben jullie ook angst voor gym/sporten? En hoe gaan jullie ermee om? Ik durf nu niet naar de sportschool gewoon omdat ik bang ben dat andere mensen mij raar aankijken, omdat ik erg slecht ben in goed en soepel bewegen! Ik heb ook een bepaalde angst, dat mensen mij uitlachen of het raar vinden, dat ik zo houte klaas ben haha! Hoevaak kinderen in het verleden er grapjes over gemaakt hebben, en hoe erg ik mezelf toen schaamde! Ik moet eigenlijk later gewoon een sportieve vriend hebben die mij een beetje wil ''trainen'' Ik val wel op grote brede mannen die veel aan fitness doen. Als ik daarin een beetje begeleid word door iemand zou dat prettig zijn.. Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn met autisme die zichzelf herkennen in mijn verhaal? Laat gerust een reactie achter, daarvoor heb ik ook mijn blog opgestart.. Nee een goede motoriek heeft deze dame niet.. Ik kan mezelf beter bezig houden met kleding en makeup.. Zo heeft iedereen weer een ander tallent! Ik schaamde me gewoon als ik moest bewegen/sporten/gymen! Ik voelde me vaak erg opgelaten en ik kreeg een vuurrode kop, ik kreeg het erg benauwd en warm.. Ik voelde mezelf vervelend, dat het me letterlijk ziek maakte.. Al die verschillende indrukken in een kleine ruimte!! Bah ik kijk er nog steeds met een vervelend gevoel op terug... Haha ik zal nooit geen sportfan worden. Maar dat is niet erg, ik ben weer in andere dingen heel erg goed.. Niet iedereen kan zo goed kletsen als mij toch? Hahahaha! xYoni

- Eva vertelt over haar Autisme,

Ik was te vroeg geboren, op mijn zesde besloten mijn ouders te gaan scheiden, op mijn tiende werd autisme bij mij vastgesteld door de psychiater, en toen mijn vader besloot te hertrouwen vond ik het erg moeilijk maar we werden een gezin, toen ik bijna 18 was besloot mijn vader opnieuw te gaan scheiden, weer met moeilijke gevolgen, daarna ontmoette hij zijn huidige vriendin en nu is het een stuk leuker om het leven te vieren!

 

- Paul vertelt over zijn hersenbeschadiging!

Ik ben Paul,

Ik ben een vrijgezelle & niet rokende man van ondertussen 37 uit Den Haag.

Ik ben geboren met een zuurstof gebrek wat geresulteerd heeft in een hersenbeschadiging.

Het was zelfs zo heftig dat dat dokters niet eens dachten dat ik het zou halen.

Toch ben ik hier nog steeds. Dat betekend dus dat ik een vechter ben.

Verder is bij mij PDD-NOS ge-constateerd. 

(voor de mensen die niet weten waar dat voor staat "Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified).

In mijn geval betekend dat, dat ik nogal moeilijk contact maak. 

Mensen begrijpen mij vaak verkeerd als ik iets zeg of doe.

En dat terwijl ik eigenlijk nooit kwaad in de zin heb.

Ook ben ik tijdens mijn schooltijd jarenlang gepest.

Dag in dag uit kwam ik overstuur thuis.

Dag in dag uit kwam ik thuis nadat ik ge-intimideerd was.

Zowel mentaal als fysiek.

Toen ik 16 werd, ben ik verhuist naar een instelling van het R.I.B.W.

(Dit staat voor "Regionale Instelling Beschermd Wonen") 

Dat betekende dus ook dat ik begeleiding kreeg.

Alleen na een aantal jaren werd duidelijk dat ik daar niet op mijn plek zat.

Ik ben toen wederom verhuist maar naar een instelling van een andere organisatie.

Namelijk "Middin" (Dit heette toendertijd nog "De Compaan")


Qua werk ben ik toen ik 18 werd gaan solliciteren bij een pizzeria.

Dit kwam nadat ik een compliment kreeg van meerdere medebewoners

dat ik goed was in het maken van pizza. Daar heb ik dus wat mee gedaan.

Alleen zochten ze op dat moment meer bezorgers dan personeel voor binnen.

Wat dus betekende dat ik mijn rijbewijs moest halen. (Toendertijd heette dat nog een bromfiets certificaat)

Ik gaf toen aan bij de pizzeria dat ik eerst een maand wou oefenen zodra ik mijn rijbewijs had

omdat het me niet handig leek om gelijk, als ik mijn rijbewijs al heb meteen pizza's rond te brengen.

Ik wou dus eerst wat ervaring op doen. Dit was goed.

Na een maand ben ik er komen werken en dit heb ik zo'n 3,5 jaar uitgehouden en heb het wel met veel plezier gedaan.

Alleen was het wel zo dat je op vrijwel elke werkplek wel iemand hebt, waarmee je niet overweg kan.

Bij mij was dat nou net de assistant manager en ja, dan houd het snel op. 

Met de manager zelf had ik daarentegen wel een goede band.

Maar goed daar ben ik dus, na 3,5 jaar weg gegaan.

Nu werk ik op een AC (Activiteitencentrum) voor mensen met een (verstandelijke) handicap en/of beperking.

Ik doe daar voornamelijk productief werk wat niet echt mijn ding is. Ik ben wel opzoek naar ander werk,

maar ja, ander werk zoeken is tegenwoordig niet heel makkelijk meer.

In mijn vrije tijd vind ik het ondermeer leuk om bijvoorbeeld ergens wat te gaan eten en/of drinken, naar de bioscoop te gaan, 

maar af en toe thuis blijven, thuis gezellig maken kan in mijn ogen ook leuk zijn. Ik mis alleen soms wel wat gezelschap.

Dit is wie ik ben.

Groeten,

Paul





zaterdag 28 april 2018

- Henk Classens ''Ik heb bij mijn geboorte zuurstof tekort gehad''

Bij mijn geboorte heb ik een zuurstof tekort gehad. Daardoor ben ik lichamelijk gehandicapt. Ik kan niet praten en niet lopen. Spreken gaat ook niet. Daarom moet ik communiceren met een aanwijskaart. Hierop staan de letters van het alfabet en wat eenvoudige zinnen om iets duidelijk te kunnen maken.
Wat is er allemaal gedaan om mij te helpen.
 
Vanaf de geboorte werd duidelijk dat ik niet was als andere baby’s. Kon niet kruipen en niet zitten. Toen werden de eerste medische behandelingen opgestart. Therapie en logopedie. Met 3 jr. ging ik naar Maria Auxiliatrix naar de Mytylschool.
Vanwege mijn handicap moesten er al aanpassingen komen. Thuis bij mijn ouders werd aangebouwd. Grotere slaapkamer en badkamer en een speelkamer met schuifdeur.

Ik werd te groot voor de kinderwagen. Mijn vader ging aan het werk om dingen voor mij aan te passen. Een fiets zonder trappers. Een tractor en later een skelter. Iedereen wilde met mij spelen vanwege het speciale speelgoed.
Toen ik 11 jr. was kreeg ik eerst een duwrolstoel en later een elektrische. Hier was ik erg blij mee. Voor het eerst kon ik gaan waar ik wilde. Niet dragen worden in de taxi maar er zelf in rijden. 
Ik heb tot mijn 20ste op school gezeten, toen hebben ze me er
      letterlijk uitgegooid. Die dag had ik van alle leerlingen, onderwijzeres, en alle andere medewerkers op school afscheid genomen. Pap en mam waren ook mee, en toen we naar huis gingen pakten mijn leraar Wim Hendrix en het hoofd van de school, Sef van Elswijck mij uit de rolstoel en ‘gooiden’ mij naar buiten. Ja en toen was het schoolleven afgelopen!!

Ik zou niet kunnen rekenen en letters kunnen combineren volgens een test aan de universiteit van Tilburg.
Op 13 januari 1986 kreeg ik een neuropsychologisch onderzoek. 
 
Ik wil jullie vertellen over mijn pijn waar ik mee moet leren leven maar is wel zwaar voor mij en mensen die dicht bij mijn staan mijn ouders en familie.
 
Ik wil wel verder met mijn leven, al moet het met hulp van medicijnen.
Ik wil andere mensen helpen die pijn hebben en dan somber zijn en niet verder willen.
 
Ik zou ze kunnen vertellen dat je met pijn toch verder kunt leven.
Eerst moet er natuurlijk wat aan de pijn gedaan worden.
Wanneer dat gelukt is moet je iets gaan zoeken waar je blij van wordt. Dat kan voor iedereen anders zijn.
Dit moet je uitzoeken, schilderen, lol maken met kinderen samen leuke dingen doen, zwemmen, vakanties, en sporten.
Maar wanneer je niet verder wilt blijf je in de put zitten.
Het is erg belangrijk dat je hier uit komt.
Je kunt ook hulp vragen bij het zoeken wat voor jou geschikt is.
En wie niet waag wie niet windt
Meestal is er altijd wel iets dat je leuk vindt. Je kunt het b.v. zoeken bij activiteiten centrum.
Praat erover met andere mensen.
Thuis of waar dan ook.
 
Totdat je iets tegenkomt dat je leuk vindt.
 
Ik heb er ook problemen mee gehad.
En ga ik naar de kermis, doe mee met carnaval, ga festivals bezoeken en ga zelfs met de elektrische rolstoel op vakantie.
 
Na lang zoeken ben ik gaan rolstoeldansen.
Dit doe ik met lieve zus.
Wij hebben al verschillende prijzen gehaald en we maken ook veel lol.

De mogelijk heden die ik heb pak ik met beiden handen aan.
Maar ik weet nu dat ik die medicijnen nodig heb voor mijn pijn.
Maar jullie vragen aan mij om hulp en raad voor wat je moet doen met jouw pijn.
Je hart volgen, jou uitspreken en voelen.

 
Ik had niet bijna mijzelf in handen, maar ik wil nu verder in staan mijn leven met hulp van mijn familie, mijn vrienden en andere mensen hadden helpen in mijn leven om gaat