zaterdag 28 april 2018

- Henk Classens ''Ik heb bij mijn geboorte zuurstof tekort gehad''

Bij mijn geboorte heb ik een zuurstof tekort gehad. Daardoor ben ik lichamelijk gehandicapt. Ik kan niet praten en niet lopen. Spreken gaat ook niet. Daarom moet ik communiceren met een aanwijskaart. Hierop staan de letters van het alfabet en wat eenvoudige zinnen om iets duidelijk te kunnen maken.
Wat is er allemaal gedaan om mij te helpen.
 
Vanaf de geboorte werd duidelijk dat ik niet was als andere baby’s. Kon niet kruipen en niet zitten. Toen werden de eerste medische behandelingen opgestart. Therapie en logopedie. Met 3 jr. ging ik naar Maria Auxiliatrix naar de Mytylschool.
Vanwege mijn handicap moesten er al aanpassingen komen. Thuis bij mijn ouders werd aangebouwd. Grotere slaapkamer en badkamer en een speelkamer met schuifdeur.

Ik werd te groot voor de kinderwagen. Mijn vader ging aan het werk om dingen voor mij aan te passen. Een fiets zonder trappers. Een tractor en later een skelter. Iedereen wilde met mij spelen vanwege het speciale speelgoed.
Toen ik 11 jr. was kreeg ik eerst een duwrolstoel en later een elektrische. Hier was ik erg blij mee. Voor het eerst kon ik gaan waar ik wilde. Niet dragen worden in de taxi maar er zelf in rijden. 
Ik heb tot mijn 20ste op school gezeten, toen hebben ze me er
      letterlijk uitgegooid. Die dag had ik van alle leerlingen, onderwijzeres, en alle andere medewerkers op school afscheid genomen. Pap en mam waren ook mee, en toen we naar huis gingen pakten mijn leraar Wim Hendrix en het hoofd van de school, Sef van Elswijck mij uit de rolstoel en ‘gooiden’ mij naar buiten. Ja en toen was het schoolleven afgelopen!!

Ik zou niet kunnen rekenen en letters kunnen combineren volgens een test aan de universiteit van Tilburg.
Op 13 januari 1986 kreeg ik een neuropsychologisch onderzoek. 
 
Ik wil jullie vertellen over mijn pijn waar ik mee moet leren leven maar is wel zwaar voor mij en mensen die dicht bij mijn staan mijn ouders en familie.
 
Ik wil wel verder met mijn leven, al moet het met hulp van medicijnen.
Ik wil andere mensen helpen die pijn hebben en dan somber zijn en niet verder willen.
 
Ik zou ze kunnen vertellen dat je met pijn toch verder kunt leven.
Eerst moet er natuurlijk wat aan de pijn gedaan worden.
Wanneer dat gelukt is moet je iets gaan zoeken waar je blij van wordt. Dat kan voor iedereen anders zijn.
Dit moet je uitzoeken, schilderen, lol maken met kinderen samen leuke dingen doen, zwemmen, vakanties, en sporten.
Maar wanneer je niet verder wilt blijf je in de put zitten.
Het is erg belangrijk dat je hier uit komt.
Je kunt ook hulp vragen bij het zoeken wat voor jou geschikt is.
En wie niet waag wie niet windt
Meestal is er altijd wel iets dat je leuk vindt. Je kunt het b.v. zoeken bij activiteiten centrum.
Praat erover met andere mensen.
Thuis of waar dan ook.
 
Totdat je iets tegenkomt dat je leuk vindt.
 
Ik heb er ook problemen mee gehad.
En ga ik naar de kermis, doe mee met carnaval, ga festivals bezoeken en ga zelfs met de elektrische rolstoel op vakantie.
 
Na lang zoeken ben ik gaan rolstoeldansen.
Dit doe ik met lieve zus.
Wij hebben al verschillende prijzen gehaald en we maken ook veel lol.

De mogelijk heden die ik heb pak ik met beiden handen aan.
Maar ik weet nu dat ik die medicijnen nodig heb voor mijn pijn.
Maar jullie vragen aan mij om hulp en raad voor wat je moet doen met jouw pijn.
Je hart volgen, jou uitspreken en voelen.

 
Ik had niet bijna mijzelf in handen, maar ik wil nu verder in staan mijn leven met hulp van mijn familie, mijn vrienden en andere mensen hadden helpen in mijn leven om gaat

1 opmerking:

  1. Hallo Henk,
    Wat knap hoe jij met jou beperking het beste uit het leven haalt, Je kan trots op jezelf zijn! Blijf zo doorgaan.. xYoni

    BeantwoordenVerwijderen