dinsdag 24 april 2018

- Romy vecht tegen Anorexia!

Als ik s ‘morgens wakker word ben ik moe en totaal niet uitgeslapen. Mijn botten doen enorm veel pijn van het liggen.
Als ik mijn bed uitkom word alles zwart voor mijn ogen en trillen mijn benen, ik ga snel op het randje van mijn bed zitten.
Na een paar minuten gaat het wel weer en loop ik naar m’n spiegel, droog haar, bleke huid, lelijke sonde en donkere kringen rond mijn ogen. Ik haal mijn handen door mijn haren, er vallen allemaal haren op de grond. Ik word een beetje verdrietig van mijn eigen spiegelbeeld. Er staat een jonge vrouw voor mij die ik helemaal niet herken, haar ogen stralen niet en haar pyjama slobbert om haar dunne lichaam heen.
Ik trek mijn broek aan die langzaam weer naar beden zakt. In de deur opening staat mijn moeder, de tranen prikken in haar ogen het went nooit om je dochter zo te zien.
De thuiszorg komt mij elke 6 uur sondevoeding geven. Het is moeilijk maar energie om daar tegen in te gaan heb ik niet meer. Mijn lichaam verbruikt al mijn energie om in leven te blijven.

Wat je net hebt gelezen is een stukje van mijn dagelijkse leven.
Vanaf mijn 6de tot mijn 14de ben ik gepest, vernederd en gekleineerd. Dit alles door kinderen maar vooral door een vrouw die een rode draad door mijn leven vormde. Mijn zelfbeeld is hierdoor flink beschadigd en ook heb ik wat onverwerkte trauma’s dat bij elkaar heeft er voor gezorgd dat ik Anorexia kreeg. Ik zeg bewust kreeg omdat ik hier niet voor gekozen heb.
Ik heb heel diep gezeten, goede momenten gehad en ben keihard teruggevallen. Dat laatste speelt nu. Ik heb veel geleerd in mijn vorige behandelingen maar helaas had ik nog niet de juiste tools in handen om het deze keer te voorkomen. Ik viel diep, dieper dan ik ooit had kunnen denken. Ze noemen het ook wel leven op het randje van de dood. Ik wil wel beter worden, dolgraag maar ik kan het niet, nog niet en zeker niet alleen. Omdat ik een gevaarlijk laag BMI heb wilde niemand mij helpen. Ik kwam in het ziekenhuis terecht en kreeg gedwongen sondevoeding. Voor mij hoefde dit allemaal niet meer ik had de strijd opgegeven en mijn lichaam zat daar ook niet meer ver vanaf.  Maar aan het einde van de tunnel schijnt toch echt iets van licht te zijn, er was iemand die het met mij aandurft, die buiten het ggz boekje gaat en er alles aan wil doen om mijn leven te redden. Ik ben iemand nog nooit zo dankbaar geweest. Het is allemaal enorm moeilijk maar ik geloof in mijn herstel en in mijn behandelaar. Alles komt een keer goed, maar wanneer dat weet niemand.

Na lang zoeken heb ik iemand gevonden die mijn leven wil redden zoals hij zelf zegt. Daarvoor moet hij buiten de regels denken en handelen, maar samen met mijn andere hulpverleners willen ze er vol voor gaan. Dit heeft mijn vertrouwen gewonnen en samen gaan we mijn leven redden. Ik geloof nog steeds in mijn herstel en vecht ook iedere dag keihard. Makkelijk is het niet maar herstellen ga ik wel.


Een reactie posten