zondag 29 april 2018

- Paul vertelt over zijn hersenbeschadiging!

Ik ben Paul,

Ik ben een vrijgezelle & niet rokende man van ondertussen 37 uit Den Haag.

Ik ben geboren met een zuurstof gebrek wat geresulteerd heeft in een hersenbeschadiging.

Het was zelfs zo heftig dat dat dokters niet eens dachten dat ik het zou halen.

Toch ben ik hier nog steeds. Dat betekend dus dat ik een vechter ben.

Verder is bij mij PDD-NOS ge-constateerd. 

(voor de mensen die niet weten waar dat voor staat "Pervasive Developmental Disorder - Not Otherwise Specified).

In mijn geval betekend dat, dat ik nogal moeilijk contact maak. 

Mensen begrijpen mij vaak verkeerd als ik iets zeg of doe.

En dat terwijl ik eigenlijk nooit kwaad in de zin heb.

Ook ben ik tijdens mijn schooltijd jarenlang gepest.

Dag in dag uit kwam ik overstuur thuis.

Dag in dag uit kwam ik thuis nadat ik ge-intimideerd was.

Zowel mentaal als fysiek.

Toen ik 16 werd, ben ik verhuist naar een instelling van het R.I.B.W.

(Dit staat voor "Regionale Instelling Beschermd Wonen") 

Dat betekende dus ook dat ik begeleiding kreeg.

Alleen na een aantal jaren werd duidelijk dat ik daar niet op mijn plek zat.

Ik ben toen wederom verhuist maar naar een instelling van een andere organisatie.

Namelijk "Middin" (Dit heette toendertijd nog "De Compaan")


Qua werk ben ik toen ik 18 werd gaan solliciteren bij een pizzeria.

Dit kwam nadat ik een compliment kreeg van meerdere medebewoners

dat ik goed was in het maken van pizza. Daar heb ik dus wat mee gedaan.

Alleen zochten ze op dat moment meer bezorgers dan personeel voor binnen.

Wat dus betekende dat ik mijn rijbewijs moest halen. (Toendertijd heette dat nog een bromfiets certificaat)

Ik gaf toen aan bij de pizzeria dat ik eerst een maand wou oefenen zodra ik mijn rijbewijs had

omdat het me niet handig leek om gelijk, als ik mijn rijbewijs al heb meteen pizza's rond te brengen.

Ik wou dus eerst wat ervaring op doen. Dit was goed.

Na een maand ben ik er komen werken en dit heb ik zo'n 3,5 jaar uitgehouden en heb het wel met veel plezier gedaan.

Alleen was het wel zo dat je op vrijwel elke werkplek wel iemand hebt, waarmee je niet overweg kan.

Bij mij was dat nou net de assistant manager en ja, dan houd het snel op. 

Met de manager zelf had ik daarentegen wel een goede band.

Maar goed daar ben ik dus, na 3,5 jaar weg gegaan.

Nu werk ik op een AC (Activiteitencentrum) voor mensen met een (verstandelijke) handicap en/of beperking.

Ik doe daar voornamelijk productief werk wat niet echt mijn ding is. Ik ben wel opzoek naar ander werk,

maar ja, ander werk zoeken is tegenwoordig niet heel makkelijk meer.

In mijn vrije tijd vind ik het ondermeer leuk om bijvoorbeeld ergens wat te gaan eten en/of drinken, naar de bioscoop te gaan, 

maar af en toe thuis blijven, thuis gezellig maken kan in mijn ogen ook leuk zijn. Ik mis alleen soms wel wat gezelschap.

Dit is wie ik ben.

Groeten,

Paul





1 opmerking:

  1. Wat een mooi verhaal, goed dat je er zo eerlijk en open over vertelt!😘

    BeantwoordenVerwijderen