zondag 13 mei 2018

- Angst en Onzekerheid .. (Mijn ouders die in de toekomst overlijden?)

Het gaat nu alweer een lange tijd erg goed met mij, Maar toch ben ik bang voor een terug val in mijn deppressie. Als mijn ouders komen te overlijden is iets wat mij toch wel erg angstig maakt. Ik weet uit eigen ervaring dat je moet genieten van elke dag. ''Want je kan zomaar ineens uit het leven worden gehaald'' Door een ongeluk of je krijgt een hersenbloeding.. Of je word gewoon op een ochtend niet meer wakker! Ik kan niet verder leven zonder mijn ouders.. Maar ooit gaat dit zeker gebeuren.. Ik moet leren op eigen benen te staan, zo zelfstandig mogelijk worden.. Ik moet het ooit alleen aankunnen zonder hun.. Niet altijd kunnen hun voor mij klaarstaan! Het maakt me erg bang, ''Dadelijk krijg ik weer een terugval als er iets Traumatisch gebeurd'' Ik moet er niet aan denken als binnenkort mijn eigen ouders uit mijn leven worden gebannen.. Maar ik moet er toch rekening houden dat hun ook steeds ouder worden, Iedereen gaat ooit dood natuurlijk. Maar het maakt me wel erg bang. Ik heb een super goede klik met mijn ouders en ik kan echt nu nog niet zonder hun! Ze helpen en zijn een hele goede steun voor mij, ze voelen mij heel goed aan.. En niks is teveel moeite voor hun. Dat daar ooit een einde aan komt maakt me erg verdrietig. Ik ben bang dat ik een behoorlijke terug val krijg als hun overlijden. Mensen zeggen altijd: ''Yoni je ouders zijn nog zo jong daar moet je nog lang niet aandenken'' Maar het maakt niet uit of je jong of oud bent, Papa had afgelopen woensdag een begrafenis van een oud leerling, Zij was pas 23 en is ook opeens overleden.. Die gedachtes maken mij bang, Je kan altijd opeens komen te overlijden... Leeftijd speelt geen rol voor de dood. Ik weet dat ik niet angstig moet zijn daarover, maar toch doe je dat automatisch wel.. Ik ben erg afhankelijk van mijn ouders en heb hun gewoon nog erg hard nodig! Ze zijn heel zorgzaam voor andere en ik hou onwijs veel van hun! Ik ben heel erg dankbaar dat hun mij altijd op een mooie manier zo goed mogelijk proberen te helpen, Ik ben niet altijd een makkelijke tante geweest maar ik heb nu voortaan heel veel respect voor hun.. Het is niet makkelijk om een dochter te hebben met een beperking en de bijhorende problemen.. Mijn ouders hebben veel moeten inleveren door mij en mijn zusje.. En ik ben gewoon heel erg trots op hun! Ik hoop dat ze nog heel lang in mijn leven blijven.. Ik moet er niet aan denken dat hun plotseling uit mijn leven worden gerukt! Natuurlijk heb ik een hele lieve vriendengroep die mij altijd zal steunen, maar toch ben ik erg angstig/bang voor de toekomst. Ooit komt er natuurlijk een moment dat ze steeds ouder worden en dan kan je ''doodgaan'' ook verwachten.. Nu blijf ik positief en hoop dat dit zolang mogelijk uitgesteld word.. Ik ben benieuwd of jullie nog ouders hebben? En zijn jullie ook wel eens bang voor de toekomst net als ik? Hebben jullie een goede band met je familie? En hebben jullie ook angsten net als ik? Zeker als je een beperking hebt en afhankelijk bent van andere net als ik, maakt het je heel erg onzeker, dat er ooit een moment komt dat je het zonder je ouders moet doen.. Het maakt mij erg bang! Jullie ook? Graag hoor ik jullie reacties over dit onderwerp! Ik moet nu leven, en alles zo positief mogelijk gaan bekijken.....

Geen opmerkingen:

Een reactie posten